วัดสิงหาญ

Phathanaphoom Phankatlee เป็นวัดที่เงียบสงบ ร่มรื่นร่มเย็นเหมาะแก่การปลีกวิเวก ปฏิบัติธรรม เป็นวัดที่ตั่งอยู่บนเกาะกลางน้ำ มีอัฐิธาตุ และอัฐบริขารของหลวงปู่เสาร์ กันตะสีโร ให้ลูกศิษย์เข้าไปกราบไหว้ มีพญานาคสีขาวคอยปกปักรักษาเกาะนี้อยู่

Wetakego Thailand เงียบสงบดีครับ แวะกราบไหว้ก่อนขึ้นผาชนะได วัดจะมีสะพานยาวพอสมควร

S M ข้อความในจารึก กล่าวถึงพระเจ้าจิตรเสน กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ทรงได้ชัยชนะเหนือกัมพูประเทศ และได้เฉลิมพระนามว่า “ศรีมเหนทรวรมัน” หรือพระเจ้ามเหนทรวรมัน จึงเป็นหลักฐานอย่างดีของอารยธรรมแถบลุ่มแม่น้ำชี และลุ่มแม่น้ำมูลในระหว่างพุทธศตวรรษที่ ๑๑ - ๑๒

Golf888 ใครมองหาที่พักใกล้ถนนคนเดินเขมราฐ ที่นี่ห่างจากถนนคนเดินขับรถ5นาที บรรยากาศบ้านสวนรู้สึกอบอุ่นสบายใจ คุณแม่เจ้าของที่พักใจดี ดูแลดี แนะนำให้โทรจองก่อนเพราะมีเพียง1หลัง เป็นส่วนตัวมากๆ

Adisak Monphuma บรรยากาศร่มรื่น ถึงแม่กล่งวันจะร้อน กางเต็นท์นอน กลางคืนหังเสียงน้ำไหล อากาศที่เย็นลงเรื่อยๆ เจ้าหน้าที่บริการดี มีห้องน้ำที่สะอาด มีปลั๊กไฟฟ้าให้เสียบใช้งาน มีค่ายลูกเสืออยู่ด้านข้างไม่ไกล มีทางศึกษาธรรมชาติให้เดินชมเล่น500 เมตรถึงสะพานแขวน ร้านสวัสดิการของขายมี เป็นจุดที่น่าสนใจและต้องแวะมาเยี่ยมเยือนอีก

Kaew Toonjai อากาศดี

Por One ดีใจมากเลยครับได้กินส้มตำไทยราคา 20 บาท บรรยากาศก็ดีอยู่นะ

Jantima Angkapanichkit วัดเลียบ จ อุบลฯ เป็นวัดที่ทั้งหลวงปู่เสาร์และหลวงปู่มั่นจำพรรษาและเป็นเจ้าอาวาส จากประวัติของวัด หลังจากเป็นวัดร้างมานาน หลวงปู่เสาร์ได้มาบูรณะและขอจัดตั้งเป็นวัดสำหรับปฏิบัติธรรมและเผยแผ่พระพุทธศาสนา ภายในวัดจึงมีวิหารทั้งหลวงปู่เสาร์และหลวงปู่มั่น รวมทั้งอัฐิธาตุของท่านให้สักการะ มีเสาอโศกจำลอง และมีพระประธานที่ควรค่าแก่การกราบสักการะอย่างยิ่ง ภายในโบสถ์เย็นสบาย และเงียบสงบมาก

mnbr sujipuli มาร่วมกัน​สร้าง​พระเจดีย์​บรรจุ​พระบรมธาตุ​และ​พระธาตุ​ของ​พระ​อริยสงฆ์​เมือง​ไทย​ มี​หลวง​ปู่​มั่น​หลวง​ปู่​ชอบ​หลวง​ปู่​ขาว​หลวง​ตามหา​บัว​เป็นต้น​ สถานที่สัปปายะ​

Suphakorn Panyangam รีวิวย้อนหลัง เป็นวัดที่สวยจริง เคยไปหลายปีแล้ว ตอนนี้น่าจะสวยหรือพัฒนากว่าเดิม วันที่ไปไม่ได้ตั้งใจจะมาวัดนี้ ตอนนั้นจะไปวัดเลียบตรงข้ามกับวัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ ไปวัดเลียบเพื่อตามรอยหลวงปู่เสาร์และหลวงปู่มั่นเท่านั้น แต่เห็นฝั่งตรงข้ามวัดเลียบแล้วสะดุดตา เลยแวะมาวัดนี้ ยอมรับเลยว่าสวยมาก ใครมาเที่ยวอุบลแนะนำวัดนี้เลยครับ ส่วนประวัติวัดตามนี้ครับ วัดพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ หรือวัดใต้เทิง สร้างในสมัยใดไม่ปรากฏ มีประวัติเล่าว่าในสมัยพระเจ้าพระพรหมราชวงศา (ทิดพรหม) พระมหาราชครู (เจ้าหอแก้ว) ได้มานั่งปฏิบัติธรรมฐานอยู่บริเวณเหนือแม่น้ำมูลเป็นประจำ เจ้าครองเมืองพร้อมด้วยไพร่บ้านพลเมืองได้มาสร้างสำนักสงฆ์ให้เป็นที่ปฏิบัติธรรมของพระมหาราชครูเจ้าหอแก้ว เรียกว่า วัดใต้ท่า บริเวณตอนบนเรียกวัดใต้เทิง เขตวัดทั้งสองติดกันเพียงแค่มีถนนกั้น ในสมัยเจ้าคุณอุบาลีคุณูปมาจารย์ (จันทร์ สิริจันโท) เป็นผู้ครองสังฆมณฑล ได้นำวัดใต้ท่าไปรวมกับวัดใต้เทิง ชาวบ้านทั้งสองคุ้มวัดได้แสดงถึงความสามัคคีกันจึงได้มีมติ ตกลงกันเรียกว่า “วัดใต้” ปัจจุบันคำว่า “เทิง” ได้ เลือนหายไป คำว่า เทิง เป็นภาษาอีสานมีความหมายว่า บน หรือ เหนือ อยู่สูง อยู่บนขึ้นไป วัดใต้เทิง คือ วัดที่อยู่เหนือขึ้นไป ถัดไปจากวัดใต้ท่าที่ตั้งอยู่ใกล้ริมแม่น้ำมูล วัดพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อนั้นเคยเป็นวัดฝ่ายวิปัสสนาธุระของพระอาจารย์เสาร์ กันตสีโล และพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต เดิมมีหาดทรายขาวสะอาดยาวเหยียดเป็นที่ท่องเที่ยว เรียกว่า หาดวัดใต้ ต่อมามีการดูดทรายขาย หาดทรายจึงจมหายไปอย่างน่าเสียดาย ปูชนียวัตถุที่สำคัญ เช่น พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ พระพุทธรูปยืนปางห้ามสมุทร 4 องค์ พระพุทธรูปเจตมูนเพลิงองค์ตื้อ (สีดำสนิท) อีก 1 องค์ พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เป็นพระประธานในอุโบสถเป็นทองนาคสำริด หนักเก้าแสนบาท พุทธลักษณะเป็นปางมารวิชัย หน้าตักกว้าง 51 นิ้ว สูง 85 นิ้ว (มีผู้สันนิษฐานว่า พระเจ้าไชยเชษฐาธิราชแห่งเวียงจันทน์เป็นผู้สร้าง) พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ มีความสำคัญเป็น 1 ใน 5 องค์ในจำนวนพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อทั้งหมดที่มีอยู่ในประเทศไทย ซึ่งอีก 4 องค์ประดิษฐานอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ชัยภูมิ หนองคาย และวัดพระโต อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี และที่ประเทศลาวอีก 1 องค์ พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อ เดิมประดิษฐานอยู่บนแท่นพระอุโบสถหลังเก่า ฐานรองรับสูง 70 เซนติเมตร สร้างแบบง่าย ๆ ภายหลังอุโบสถหลังเก่าทรุดโทรม พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อจึงอยู่กลางแจ้ง ตากแดด ตากฝน เป็นเวลานานทำให้องค์พระพุทธรูปองค์ตื้อมีรอยแตกเป็นสะเก็ดออกมา คนเก่าแก่ในสมัยนั้นได้บอกเล่าสืบต่อกันมาว่า “… พระพุทธรูปองค์ตื้อนี้ได้ถูกหุ้มห่อทาปอมพอกเอาไว้ พอกด้วยเปลือกไม้ ยางบด ผสมผงอิฐเจ และทองคำ เงิน นาก สัมฤทธิ์ เงิน รางกาชาดซะพอก ให้น้ำเกลี้ยง น้ำชาดผสมทาปอมพอก แล้วลงรักปิดทองที่เข้าเมืองอุบลราชธานี และเถราจารย์ในสมัยนั้น เพราะเป็นสมบัติล้ำค่าที่ไม่สามารถนำติดตัวไปได้ ซึ่งองค์พระพุทธรูปเป็นทองแท้สัมฤทธิ์กลัวว่าจะถูกข้าศึกศัตรูขนเอาไป จึงได้ทาปอมพอกปิดเอาไว้ และปล่อยทิ้งเป็นวัดร้างนานถึง 200 ปี…” ครั้นต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2507-2508 พระภิกษุสวัสดิ์ ทัสสนีโย และพระราชธรรมโกศล เจ้าอาวาสวัดใต้พระเจ้าใหญ่องค์ตื้อในขณะนั้น ได้ทำการก่อสร้างพระอุโบสถหลังใหม่ขึ้น ก่อสร้างเสร็จเมื่อ พ.ศ. 2519 เมื่อสร้างฐานแท่นพระพุทธรูปพระประธานเสร็จจึงได้ยกพระเจ้าใหญ่องค์ตื้อขึ้นประดิษฐานที่แท่นจนถึงปัจจุบันนี้